I surrender unto you!

Movie: Bharathi
Poet: Subramanya bharathi
Singer: Bombay Jayashree
Music : Ilayaraaja
Song Sequence: (1)-(1)-(2)-(1)-(1)-(3)-(1)-(4)-(1)-(5)-(1)-(1)-(2)-(1)-(1)

(1)நின்னைச் சரணடைந்தேன்
கண்ணம்மா
நின்னைச் சரணடைந்தேன்

ninnai charanadaindhen,
kannamma,
ninnai charanadaindhen,

I surrender unto you,
oh beloved (the ultimate truth),
I surrender unto you,

(2)பொன்னை உயர்வைப் புகழை விரும்பிடும்
பொன்னை உயர்வைப் புகழை விரும்பிடும்
என்னைக் கவலைகள் தின்னத் தகாதென்று

ponnai, uyarvai, pugalai virumbidum,
ponnai, uyarvai, pugalai virumbidum,
ennai kavalaigal thinna thagadhendru,

I (human) desire (long) for gold (riches), status, fame,
I (human) desire (long) for gold (riches), status, fame,
let all these numerous worries (desires) not eat me up,

(3)மிடிமையும் அச்சமும் மேவி என் நெஞ்சில்
மிடிமையும் அச்சமும் மேவி என் நெஞ்சில் 
குடிமை புகுந்தன, கொன்றவை போக்கின்று

midimaiyum achamum mevi en nenjil,
midimaiyum achamum mevi en nenjil,
kudimai pugunthana, kondravai pokkindru,

cowardice and fear have spread through my heart,
cowardice and fear have spread through my heart,
these feelings have made my heart their home, In order to kill and permanently remove them from my heart,

(4)தன் செயல் எண்ணித் தவிப்பது தீர்ந்திங்கு
நின் செயல் செய்து நிறைவு பெறும் வண்ணம்

than seyal enni thavipadhu theerndhingu,
nin seyal seydhu niraivuperum vannam,

Let my quest (suffering) end here for what I deem as my tasks (leads to excessive pride/resentment due to the attachment we develop to things),
instead I will do (them as) your tasks (what you have destined for me), and attain fulfilment,

(5)துன்பம் இனி இல்லை, சோர்வில்லை, சோர்வில்லை, தோற்ப்பில்லை
நல்லது தீயது நாமறியோம், நாமறியோம், நாமறியோம்
அன்பு நெறியில் அறங்கள் வளர்த்திட, நல்லது நாட்டுக, தீமையை ஓட்டுக

thunbam ini illai, sorvillai, sorvillai, thorpillai
nalladhu theeyadhu naam ariyom, naam ariyom ,naam ariyom
anbu neriyil arangal valarthida,
nalladhu nattuga, theemaiyai ottuga

There will be no more sorrow, no more exhaustion (desperation), no more defeats,
I don’t know to differentiate the good and the bad (evil), I don’t know , I don’t know,
let morality (righteousness) grow in  me by means of love,
please ensure that the good prevails and the evil perishes

PS: Thanks to Sucheendra for the translation

The ultimate love verse!

A #Mahakavi song describing the love of a mother to her child, soulfully rendered by #BombayJayashree

 

Poet: Subramanya Bharathi
Singer: Bombay Jayashree
Movie: Kuttram kadithal
Singers: Rakesh Raghunanthan, Yazhini
Music director: Shankar Rengarajan

சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா! செல்வக் களஞ்சியமே!
என்னைக் கலி தீர்த்தே உலகில் ஏற்றம் புரிய வந்தாய்!

chinnanjiRu kiLiyae kaNNammaa! selvak kaLanjiyamae!
ennaik kali theerthae ulagil aetRam puriya vandhaai!

Oh juvenile parrot, my Kannamma! You are the bountiful repository of all the wealth!
You brought me immense happiness and prosperity, you came to elevate my stature in this world!

பிள்ளைக் கனியமுதே! கண்ணம்மா! பேசும் பொற் சித்திரமே!
அள்ளி அணைத்திடவே என் முன்னே ஆடி வரும் தேனே!

piLLaik kaniyamudhae! kaNNammaa! paesum poR sithiramae!
aLLi aNaithidavae en munnae aadi varum thaenae!

You are a sweet child (comparing it to the nectar from a tender fruit), Oh Kannama! You are a golden painting that can talk!
You come dancing unto me so that I would pick and embrace you! Oh Honey!

ஓடி வருகையிலே கண்ணம்மா உள்ளம் குளிருதடி!
ஆடித் திரிதல் கண்டால் உன்னைப் போய் ஆவி தழுவுதடி!

oadi varugaiyilae kaNNammaa uLLam kuLirudhadi!
aadith thiridhal kaNdaal unnaip poai aavi thazhuvudhadi!

When you come running towards me! Oh Kannamma! My heart feels ecstatic  and appeased!
When I see you playfully wandering, my soul comes to hug you!

உச்சிதனை முகர்ந்தால் கருவம் ஓங்கி வளருதடி!
மெச்சி உனை ஊரார் புகழ்ந்தால் மேனி சிலிர்க்குதடி!

uchchidhanai mugarndhaal karuvam oangi vaLarudhadi!
mechchi unai ooraar pugazhndhaal maeni silirkkudhadi!

When I plant a kiss onto your forehead, my pride grows!
When the society applauds and appreciated you, my body is thrilled!

கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் உள்ளந்தான் கள்வெறி கொள்ளுதடி!
உன்னைத் தழுவிடலோ கண்ணம்மா உன்மத்தம் ஆகுதடி!

kannathil muthamittaal uLLandhaan kaLveRi koLLudhadi!
unnaith thazhuvidaloa kaNNammaa unmatham aagudhadi!

When I kiss your cheeks, my inner self feels emotionally high (same as that from drinking alcohol) with joy
When I hug you, Oh Kannama! I feel elated!

உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால் என் நெஞ்சில் உதிரம் கொட்டுதடி!
என் கண்ணின் பாவையன்றோ? கண்ணம்மா! என்னுயிர் நின்னதன்றோ!

un kaNNil neer vazhindhaal en nenjil udhiram kottudhadi!
en kaNNin paavaiyandRoa? kaNNammaa! ennuyir ninnadhandRoa!

When I see tears trickling down your eyes, blood pours out of my heart,
you are the apple of my eyes, Oh Kannamma! isn’t my soul (life) yours!

Nobler than the Noblest!

வறுமை! நம் தேசத்தில்
  அது அறிவின் ஆபரணம்

vaRumai! nam thaesathil
adhu aRivin aabaraNam

Poverty! In our country
it is the ornament of intelligence

புலமைக்கு கிடைக்கும் முதல் விருது

pulamaikku kidaikkum mudhal virudhu

It is the first award given to poetic prowess

என்றும் பசிதான் கவிதையின் ரத்தம

endRum pasidhaan kavidhaiyin rathama

Always, hunger is the lifeblood of a poem

வறுமைக்கு பசிக்கும் போதெல்லாம்
  அது புலவனைத்தான் புசிக்கிறது

vaRumaikku pasikkum poadhellaam
adhu pulavanaithaan pusikkiRadhu

When ever hunger strikes poverty,
It feeds on the scholarly

புலவனின் கவிதையோ 
 பசியே வைக்கும் பந்தி

pulavanin kavidhaiyoa
pasiyae vaikkum pandhdhi

For the poet’s creation,
Hunger itself throws the feast,

கவிஞன் மனித ராசி என்றால் நான்
  மறுதலிப்பேன்

kavinjan manidha raasi endRaal naan
maRudhalippaen

If a poet were to be classified as being human,
I would deny

அவன் உயர்திணையைவிட
  உயர்ந்தவன்

avan uyardhiNaiyaivida
uyarndhdhavan

He is nobler than noblest,

எழுதும்போது
  வெளிச்சம் வேண்டியிருந்தால்
  அவனுக்கு
  விரல் மெழுகுவத்தி

ezhudhumpoadhu
veLichcham vaeNdiyirundhdhaal
avanukku
viRal mezhuguvathi

If there is need for light,
when penning a poem,
then his fingers
become the candle

பெருமூச்சியெல்லாம்
  அவனது
  பேனா புல்லாங்குழல்
  ராகஜாதியாய்
  ரசவாதம் செய்துவிடும்

perumoochchiyellaam
avanadhu
paenaa pullaangguzhal
raagaJaadhiyaay
rasavaadham seydhuvidum

All the deep breathes
turn melodic
due to the flute that is his pen

அவன் கண்ணீர்
  இறுகி .. இறுகி ..
  முத்துக்களாய் முதிர்ந்துவிடும்

avan kaNNeer
iRugi .. iRugi ..
muthukkaLaay mudhirndhdhuvidum

His tears, become denser by the tick,
and eventually trickle down like pearls

தன்னை
  நசுக்கி கொண்டு அவன்
  சிரித்து கொள்வான்

thannai
nasukki koNdu avan
sirithu koLvaan

He crushes himself (for his creation),
but sports a smile nevertheless,

சோகமே அவனது படுக்கை
  கவலையே அவனது தலையணை

soagamae avanadhu padukkai
kavalaiyae avanadhu thalaiyaNai

Suffering is his mattress,
Worry is his pillow,

அவனுக்கு தெரியும்
  விருச்சத்தை சுருட்டி
  விதையாக்கும் வித்தை

avanukku theriyum
viruchchathai surutti
vidhaiyaakkum vithai

He knows the art of
condensing a tree into a seed

பாரதி முதலில் பயந்தான் பிறகு
  பயம் அவனை கண்டு பயந்தது

baaradhi mudhalil payandhdhaan piRagu
payam avanai kaNdu payandhdhadhu

At first, Bharathi was afraid,
later fear was afraid of him,

தன்னை எரிக்க வந்த வறுமையை
  அவன் செரித்து விட்டான்

thannai erikka vandhdha vaRumaiyai
avan serithu vittaan

The poverty that came to burn him
Was (crushed into pieces) and digested by him

அவன்தான் சூரிய சொப்பனங்களில்
  சொக்கி கிடந்தானே
  இருட்டு அவனுக்கென்ன பொருட்டு ?

avandhaan sooriya soppanangaLil
sokki kidandhdhaanae
iruttu avanukkenna poruttu ?

For him, who was enthralled In the celestial dreams,
Would the darkness be of concern?

அவன்தான் நாளைய பூக்களின் மேல்
  நடந்து கொண்டிருந்தான்
  இன்றின் முட்கள் என்செய்யும் ?

avandhaan naaLaiya pookkaLin mael
nadandhdhu koNdirundhdhaan
indRin mutkaL encheyyum ?

For him, who was walking On the flowers of tomorrow,
What harm could today’s thorn bear?

நின்றது இந்தியா வா?
  இல்லை இருதயத்தின் ஒரு பாதியா ?
  சந்தேகத்தில் மனம் சலிந்தது

nindRadhu indhdhiyaa vaa?
illai irudhayathin oru paadhiyaa ?
sandhdhaegathil manam salindhdhadhu

Is it India that stopped?
Isn’t it half his heart?
His mind was weary with the confusion!

 தன் பேனாவை எண்ணியே
  பெரிதும் வருந்தினான்

than paenaavai eNNiyae
peridhum varundhdhinaan

He thought about his pen
and repented a great deal,

எதிரிகள் போர்களத்தையே
  திருடிவிட்டதாய் திகைத்தான்

edhirigaL poarkaLathaiyae
thirudivittadhaay thigaithaan

He was astounded
For he thought that the enemies
Stole the battlefield itself (Rather than waging war)

அவன் இமைப்பதற்கு
  இரண்டு நாள் ஆயிற்று

avan imaippadhaRku
iraNdu naaL aayitRu

It took him two days
to even blink an eye
(due to the shock)

வருமானம் வரும் வழியே
  முட் கதவுகளால் அல்லவா
  மூடிவிட்டார்கள் ?

varumaanam varum vazhiyae
mut kadhavugaLaal allavaa
moodivittaarkaL ?

Didn’t they close the path
That brought income
With doors of thorn?

வறுமை தன் வாசலை
  விசாலமாக விரித்தது

vaRumai than vaasalai
visaalamaaga virithadhu

While poverty opened up
its paths wide open

சுயலோகத்தையும் அவன்
  நாடகத்தில் வரும்
  நவரசம் போல
  நன்றாய் ரசித்தான்

suyaloagathaiyum avan
naadagathil varum
navarasam poala
nandRaay rasithaan

He enjoyed the misery in his
own life,
like the way one would enjoy the
splendid expressions of a drama,

கொடுக்க வேண்டிய வாடகை
  நகராத கூவம் போல
  தேங்கியது

kodukka vaeNdiya vaadagai
nagaraadha koovam poala
thaenggiyadhu

The rent that he needed to give (for his house),
started to became stagnant like a well

வசூலிக்க வரும்
  செட்டியாரோ
  கடன்பட்டார் நெஞ்சம்போல
  கலங்கினார்

vasoolikka varum
chettiyaaroa
kadanpattaar nenjampoala
kalangginaar

The Chettiar who came to collect the rent,
his heart was agitated like the one who was in debt,

கோவில் மாடத்தில்
  கூடுகட்டும் புறாவிடம்
  வாடகை எப்படி வசூலிப்பது

koavil maadathil
koodugattum puRaavidam
vaadagai eppadi vasoolippadhu
at the altar of the temple,
to the pigeon that was making its nest,
how can one ask for rent?

இன்று கட்டாயம்
  கேட்பதென்று கால்கள் விரையும்

indRu kattaayam
kaetpadhendRu kaalkaL viraiyum

“Today I will for sure ask”,
with this thought his feet walk briskly

பாரதியின் வாசலுக்கு வரும்போதோ
  காலணியோடு அந்த
  கருத்தையும்
  வெளியே விட்டுவிட்டு
  வீட்டுக்கு போவார்

paaradhiyin vaasalukku varumpoadhoa
kaalaNiyoadu andhdha
karuthaiyum
veLiyae vittuvittu
veettukku poavaar

But when he hit Bharathi’s doorstep,
with the footwear
even this thought
was left behind,
and the Chettiar would go in,

பாரதி சிரிப்பான்
  ஒரு வெண்கல மணி
  விண்ணில் அதிரும்

paaradhi sirippaan
oru veNkala maNi
viNNil adhirum

Bharathi would laugh,
A bronze gong would
strike in the skies,

வாரும் விளக்கெண்ணெய்வாள்
  வாடகைக்கு அப்படி என்ன அவசரம் ஒய்

vaarum viLakkeNNeyvaaL
vaadagaikku appadi enna avasaram oy

Come in! Oh know it all buddy!
What is the hurry to collect rent now?

இன்னும் பத்து வருஷம்
  சுயராஜ்ய ஜோதி
  தெரிந்துவிடும்

innum pathu varusham
suyaraaJya Joadhi
therindhdhuvidum

In ten years,
The light of Independence (swarajya),
will be lit,

பிறகென்ன ?
  அரசாங்கத்தின் கஜானாவிற்கு
  காசோலை தருவேன்
  போய்வாரும்

piRagenna ?
arasaangathin kaJaanaaviRku
kaasoalai tharuvaen
poayvaarum

Then what?
I’ll draw cheque Even to Government treasury
(For I would be that rich by then)
Come back later than now

மீண்டும்
  வெண்கல சிரிப்பு
  விண்ணை உரசும்

meeNdum
veNkala sirippu
viNNai urasum

Yet again, the bronze gong (his laughter)
will fill up the skies

ரணங்களை எல்லாம்
  ஆபரணங்களாய்
  அணிய பழகிய
  அந்த பொழுதில்
  வங்காளத்து மகான்
  வந்து சேர்ந்தார்

raNangaLai ellaam
aabaraNangaLaay
aNiya pazhagiya
andhdha pozhudhil
vanggaaLathu magaan
vandhdhu saerndhdhaar

He had learnt to wear all his debts (battles)
as his jewels
At that moment the great from Bengal
arrived

Note: An excerpt from Vairamuthu’s book ” Kavirajan kathai” Chapter 27 – உயர்திணையைவிட உயர்ந்தவன் (Greater than the greatest)

PS: Thanks to Sucheendra for the translation of this beautiful Extract.

To me, To you..

Poet: Subramanya Bharathiyaar
Singer: Bombay Jayashree

பாயும் ஒளி நீ எனக்கு பார்க்கும் விழி நான் உனக்கு
தோயும் மது நீ எனக்கு தும்பி அடி நான் உனக்கு
வாயுரைக்க வருகுதில்லை வாழி நின்றன் மேன்மை எல்லாம் 
தூய சுடர் வான் ஒளியே சூறை அமுதே கண்ணம்மா

paayum oli nee enakku paarkkum vizhi naan unakku
thoayum madhu nee enakku thumpi adi naan unakku
vaayuraikka varugudhillai vaazhi nindRan maenmai ellaam
thooya sudar vaan oLiyae sooRai amudhae kaNNammaa

To me, you are like the leaping light, while to you, I am the eyes (that perceive the light),
To me, you are the dripping nectar, while to you, I am the bee (that strives to get the nectar)
I do not have words to describe your eminence,
you are the pure flame, you are the pure light of the skies, you are the sparkling elixir, Oh Kannamma!

வீணை அடி நீ எனக்கு மேவும் விரல் நான் உனக்கு 
பூணும் வடம் நீ எனக்கு புது வைரம் நான் உனக்கு 
காணும் இடம் தோரும் நின்றன் கண்ணின் ஒழி விசுதடி 
மானுடைய பேரரசி வாழ்வு நிலையே கண்ணம்மா

veeNai adi nee enakku maevum viral naan unakku
pooNum vadam nee enakku pudhu vairam naan unakku
kaaNum idam thoarum nindRan kaNNin ozhi visudhadi
maanudaiya paerarasi vaazhvu nilaiyae kaNNammaa

To me, you are like the veena, while to you, I am the fingers that lovingly plays it,
To me, you are the ornamental chain, while to you, I am the new radiant diamond (that adds beauty to the chain),
Every place that I see, it is irradiated with the brilliant light of your eyes
The empress of all humans, you are the basis of all life, Oh Kannamma!

வான மழை நீ எனக்கு வண்ண மயில் நான் உனக்கு
பானம் அடி நீ எனக்கு பாண்டம் அடி நான் உனக்கு 
ஞான ஒழி வீசுதடி நங்கை நின்றன் ஜோதி முகம் 
ஊனமறு நல்லழகே ஊரு சுவையே கண்ணம்மா

vaana mazhai nee enakku vaNNa mayil naan unakku
paanam adi nee enakku paaNdam adi naan unakku
nYaana ozhi veesudhadi nanggai nindRan Joadhi mugam
oonamaRu nallazhagae ooru suvaiyae kaNNammaa

To me, you are the rains from the sky, while to you, I am the colourful peacock that dances (in ecstacy when it rains),
To me, you are the beverage, while to you, I am the vessel that holds the beverage,
Oh Woman, enlightenment ensues when I see your magnificent and radiating face,
You are the wonderous beauty with no flaws, you are the taste that lingers forever! Oh Kannamma!

வெண்ணிலவு நீ எனக்கு மேவு கடல் நான் உனக்கு 
பண்ணு சுத்தி நீ எனக்கு பாட்டினிமை நான் உனக்கு 
எண்ணி எண்ணி பார்த்திடிலோர் என்னமில்லை நின் சுவைக்கே 
கண்ணின் மணி போன்றவளே கட்டி அமுதே கண்ணம்மா

veNNilavu nee enakku maevu kadal naan unakku
paNNu suthi nee enakku paattinimai naan unakku
eNNi eNNi paarthidiloar ennamillai nin suvaikkae
kaNNin maNi poandRavaLae katti amudhae kaNNammaa

To me, you are the bright full moon, while to you, I am the ocean that strives to join you (the moon extends a gravitational pull on the oceans),
To me, you are the (cause of) music, while to you, I am the sweetness of the song (the feel of the music),
While I think hard to describe my feeling of your fascinating character, unfortunately, I am unable to do so
Oh Kannamma! The one dear to me as the pupils of my eyes, you are my sweet candy

வீசு கமழ் நீ எனக்கு, விரியுமலர் நான் உனக்கு 
பேசுபொருள் நீ எனக்கு, பேணுமொழி நான் உனக்கு 
நேசமுள்ள வான்சுடரே நின்னழகை யேதுரைப்பேன்?
ஆசை மதுவே கனியே அள்ளு சுவையே கண்ணம்மா

veesu kamazh nee enakku, viriyumalar naan unakku
paesuboruL nee enakku, paeNumozhi naan unakku
naesamuLLa vaanchudarae ninnazhagai yaedhuraippaen?
aasai madhuvae kaniyae aLLu suvaiyae kaNNammaa

To me, you are the fragrant breeze, while to you, I am the flower that unfurls (in response to the breeze)
To me, you are the meaning (of a language construct), while to you, I am the language that facilitates conveying the meaning,
Oh loving star of the sky, how do I describe your beauty?
The elixir (honey or wine) that I desire, the ripened fruit with overwhelming taste, Oh Kannamma!

காதல் அடி நீ எனக்கு காந்தம் அடி நான் உனக்கு 
வேதம் அடி நீ எனக்கு வித்தை அடி நான் உனக்கு 
போத முற்ற போதினிலே பொங்கி வரும் தீஞ்சுவையே 
நாதவடிவானவளே நல் உயிரே கண்ணம்மா

kaadhal adi nee enakku kaandhdham adi naan unakku
vaedham adi nee enakku vithai adi naan unakku
poadha mutRa poadhinilae ponggi varum theenjjuvaiyae
naadhavadivaanavaLae nal uyirae kaNNammaa

To me, you are the feeling of love, while to you, I am the beauty (that attracts/appeals)
To me, you are the scriptures (of knowledge), while to you, I am the skill (or wisdom) that comes from imbibing the essence of the scriptures,
When my conscience (intellect) becomes fully developed (maturity), you are the overflowing pleasantness that ensues,
Your form is as elegant as that of music, you are a great soul! Oh Kannamma!

நல்லவுயிர் நீ எனக்கு, நாடியடி நான் உனக்கு
செல்வமடி நீ எனக்கு, சேமநிதி நான் உனக்கு
எல்லையற்ற பேரழகே எங்கும் நிறை பொற்சுடரே 
முல்லைநிகர் புன்னகையாய் மோதுமின்பமே கண்ணம்மா

nallavuyir nee enakku, naadiyadi naan unakku
selvamadi nee enakku, saemanidhi naan unakku1
ellaiyatRa paerazhagae enggum niRai poRsudarae
mullainigar punnagaiyaay moadhuminpamae kaNNammaa

To me, you are the soul (the reason for life), while to you, I am the pulse (the sign of life),
To me, you are all my wealth, while to you, I am the reserve fund (saved for later use),
You are the beauty with no bounds, You are like the golden rays that are omnipresent
with your smile that is comparable to that of jasmine flowers (it terms of its purity and color), you are the happiness that slams me! Oh Kannamma!

தாரையடி நீ எனக்கு,தண்மதியம் நான் உனக்கு
வீரமடி நீ எனக்கு,வெற்றியடி நான் உனக்கு
தாரணியில் வானுலகில் சார்ந்திருக்கும் இன்பமெல்லாம்
ஓருருவமாய்ச் சமைந்தாய் உள்ளமுதமே கண்ணம்மா

thaaraiyadi nee enakku,thaNmadhiyam naan unakku
veeramadi nee enakku,vetRiyadi naan unakku
thaaraNiyil vaanulagil saarndhdhirukkum inpamellaam
oaruruvamaay chamaindhdhaay uLLamudhamae kaNNammaa

To me, you are the like the flowing stream, while to you, I am like the moon (whole reflection falls on the stream),
To me, you are valour, while to you, I am the victory that ensues,
You are the unique embodiment of all the happiness of this world and the heavens together,
Oh Kannamma! You are the ambrosia of my soul

An excellent way of expressing the love. This song might have been the inspiration of Bharathidasan’s Avalum naanum!

[Bharathi Vasana kavidhai] Vision – Fame Part 4-5

The part 5 is one of my favorites of the series.. So I couldn’t wait till next week to publish.. 🙂 Hope you too like them! 🙂

இரண்டாங் கிளை: புகழ்

ஞாயிறு

4

நீ சுடுகின்றாய், நீ வருத்தந் தருகின்றாய்.























You burn, You cause sadness.

You give pain, You give tiredness.

You give hunger. These all are sweet.

You evaporate the seawater, You give sweet rains.

You light lamps in the sky.

You eat away the darkness.

Let you live longer.

nee sudugindRaay, nee varuthandh tharugindRaay.
nee vidaay tharugindRaay, soarvu tharugindRaay,
pasi tharugindRaay. ivai iniyana.
nee kadal neerai vatRadikkiRaay, iniya mazhai tharugindRaay.
vaanaveLiyilae viLakkaetRugiRaay.
iruLaith thindRu vidugindRaay.
nee vaazhka.

5
ஞாயிறே, இருளை என்ன செய்து விட்டாய்?























































Oh Sun, what did you do to the darkness?

Did you send it away? Did you kill it? Did you swallow it?

With your hug and kiss, did you encompass it with the hands of your rays?

Is darkness your enemy?

Is darkness is what you feed upon?

Is it your lover?

Was it dark with gloom, for the entire night, since it couldn’t see you? And since seeing you, did it take up your light upon itself and merge with you?

Are you both children from the same mother’s womb?

Have your mother order you both to save the world by coming one after another?

Are you both not bound by death?

Are you elixir?

I praise you both.

Sun, I praise you.

nYaayiRae, iruLai enna seydhu vittaay?
oattinaayaa? kondRaayaa? vizhunggi vittaayaa?
katti muthamittu nin kadhirkaLaagiya kaigaLaal maRaithuvittaayaa?
iruL ninakkup pagaiyaa?
iruL nin uNavupporuLaa?
adhu nin kaadhaliyaa?
iravellaam ninnaik kaaNaadha mayakkathaal iruNdu
irundhdhadhaa?ninnaik kaNdavudan ninnoLi
thaanung koNdu ninnaik kalandhdhuvittadhaa?
neengaL iruvarum oru thaayvayitRuk kuzhandhdhaigaLaa?
munnum pinnumaaga vandhdhu ulagathaik kaakkumpadi
ungaLdhaay aeviyirukkiRaaLaa?
ungaLukku maraNamillaiyaa? neengaL amudhamaa?
ungaLaip pugazhkindRaen.
nYaayiRae, unnaip pugazhkindRaen.

[Vision – Fame] Part 1-2

இரண்டாங் கிளை: புகழ்

ஞாயிறு

1

Which gives light? Which has unceasing youth?
Who is the heat source? To whom happiness belongs?
Who gives rain? To whom eye belongs?
Who gives life? Who gives fame?
To whom fame belongs?
Like what does knowledge glow?
Which is the temple of the God of knowledge?
Sun. It is good.

2

You are light, You are flame, You are explanation, You are vision.
Lightning, Emerald#, burning coal, the flame of fire —
These are the manifestations of you.
Eye is your home.
Fame, Courage — These are your directives.
Knowledge is your symbol. You are symbol of knowledge.
You burn, Let you live.
Show, (Let you) live.
(You) give life. (You) give body.
You let (life) grow, You takeaway (life).,
You give water, you blow the wind, Let you Live.

[Vision – Happiness] Part 6-7

6

We praise the Gods.
Let the Gods be happy.
Let them live.
Let them hail.
Oh Gods!
Let you prevail everyday, let you be happy everyday.
Let you live everyday, let you shower blessings everyday.
Let you protect everything.
That is good for you.
Oh Gods!
Let you eat us, let you be our food.
Let you eat the world, let you be food for the world.
That is good for you.
Oh Gods!
Protecting is nice, being protected is also nice.
Destroying is good, being destroyed is also good.
Eating is good, being eaten is also good Taste is good, soul is good, good, good.

7

Senses, let you live. You are one. You are light.
You are one. You are many.
You are friendship. You are enmity.
You are what is there and what isn’t there.
You are what is known and what is not known.
You are good and bad.
You are elixir, you are taste.
You are good, you are happiness.


This is the end of first branch of the prose poetry, Vision.

Wind – Part 15

15
 Oh life, who knows the goodness of you? 
You are the visible God.
All rules are formed because of you.
All rules are destroyed because of you.
Oh life,
You are the wind, you are the fire, you are the water, you are the sky.
In the things that appear, you are the guideline of appearance.
In the things that change, your work is to change them.
The insect that flies, the tiger that kills,
The worm that crawls, the countless lives in this world,
The infinite living things in the countless worlds -
All these are the explanation of you.
We consider the lives filled and spread in the land, water, air.
In the area of a square-feet in the air, lives lakhs of organisms, invisible to the naked eye.
One big organism; within its body, many small organisms; within them, many smaller organisms than that; within that even smaller ones-- Like this the world has stuffed life.
Huge -- Huge than the huge -- bigger than that -- bigger than that -- nucleus -- smaller than that nucleus -- even smaller than that -- even smaller than that --there is no end in both ways.
Endless in both ends.
Poets, when we wake up everyday in the morning, let us praise all the lives.
"Prayers, Lord Wind, the omnipresent Brahma" 

Note: This is the final part of Bharathi’s Prose-Poetry titled “Kaatru”. Interested in the Series? Check here to read the previous parts! To read the original version in தமிழ் or in Transliterated version? Click here! And here’s a feast to the fans of Bharathi (with translation)


Wind – Part 13-14

13
Does life stand in the fluttering leaves? Yes.
Does life moves the roaring sea-water? Yes.
The stone that is dropped from the roof falls in the floor.
What causes the change? The life in it.
What is the state of the water canals? Life-state.
The wind which was mute has started to blow!
What has happened to it? Life happened.
The cart is being pulled by the bullocks.
The life of bullocks is carried to the cart.
While the cart goes, it goes with life.
The Kite! It has life.
The Steam Engine train has life! Big life.
All the machines have life.
The Earth-ball rotates ceaselessly with high force.
She has an unending life. The Mother Earth.
Hence, every thing on her surface has life.
The whole world revolves.
The moon revolves. The Sun revolves.
Crores and crores and crores and crores
Multi-miles apart and farther and beyond
The scattered stars in the skies are revolving.
Hence, this earth has life.
We call the 'life' of the World as Wind.
We hail and praise him thrice a day.
14
We can't praise the Wind.
For his praise is endless.
He is praised by the Rishis as
"Ever-persistent Brahma"
We worship the life breath. Let him protect us.
We worship the Abhaanan. Let him protect us.
We worship the Vyaanan. Let him protect us.
We worship the Udhaanan. Let him protect us.
We worship the Samaanan. Let him protect us.
We are spreading the acts of the Wind.
We pray the life.
Let life live.

Note: This is the Part 13and 14 of Bharathi’s Prose-Poetry titled “Kaatru”. Interested in the Series? Check here to read the previous parts! To read the original version in தமிழ் or in Transliterated version? Click here! And here’s a feast to the fans of Bharathi (with translation)


Wind – Part 12

12

The crow flies away;
It swims over the waves of the wind.
What is that, that becomes the waves and facilitates the crow to swim across? Wind.
No. It is not wind.
It is the place of wind.
The station of wind.
Invisible to the eyes, the tiny particles of the world comes and crashes over us (When the wind blows).
It’s common practice to call those particles as wind.
It is not wind, it’s the chariot of the wind.
The heated ice becomes water.
The heated water becomes wind.
The heated gold becomes liquid.
The heated liquid becomes wind.
Like this, every object of the world could be converted to the form of wind.
This wind is a particle of physics.
The power / force in which these particles crawls (carried) is worshipped as the wind lord by us.
The flying path of the crow is the wind.
That path is controlled by the wind.
It is inclined to that path by the wind.
We worship him.
We surrender our lives.

காக்கை பறந்து செல்லுகிறது;
காற்றின் அலைகளின்மீது நீந்திக்கொண்டு போகிறது.
அலைகள்போலிருந்து, மேலே காக்கை நீந்திச்செல்வதற்கு
இடமாகும் பொருள் யாது? காற்று.
அன்று, அஃதன்று காற்று;
அது காற்றின் இடம். வாயு நிலயம்.
கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி அத்தனை நுட்பமாகிய பூதத்
தூள்களே (காற்றடிக்கும் போது) நம்மீது வந்து
மோதுகின்றன.
அத்தூள்களைக் காற்றென்பது உலகவழக்கு.
அவை வாயு வல்ல, வாயு ஏறிவரும் தேர்.
பனிக்கட்டியிலே சூடேற்றினால் நீராக மாறிவிடுகிறது.
நீரிலே சூடேற்றினால் ‘வாயு’ வாகிவிடுகிறது.
தங்கத்திலே சூடேற்றினால் திரவமாக உருகிவிடுகிறது.
அத் திரவத்திலே சூடேற்றினால், ‘வாயு’ வாகின்றது.
இங்ஙனமே, உலகத்துப் பொருள்களனைத்தையும் ‘வாயு’
நிலைக்குக் கொண்டுவந்துவிடலாம்.
இந்த ‘வாயு’ பௌதிகத் தூள்.
இதனை ஊர்ந்துவரும் சக்தியையே நாம் காற்றுத்தேவ
னென்று வணங்குகிறோம்.
காக்கை பறந்துசெல்லும் வழி காற்று.
அந்த வழியை இயக்குபவன் காற்று.
அதனை அவ்வழியிலே தூண்டிச்செல்பவன் காற்று.
அவனை வணங்குகின்றோம்.
உயிரைச் சரணடைகின்றோம்.


Note: This is the Part 12 of Bharathi’s Prose-Poetry titled “Kaatru”. Interested in the Series? Check here to read the previous parts! To read the original version in தமிழ் or in Transliterated version? Click here! And here’s a feast to the fans of Bharathi (with translation)